maandag 16 maart 2015

Ingezonden brief


Gisteren las ik het DeLux magazine van het NRC/Handelsblad. 
Dit keer was de Gastredacteur ontwerper Agnès B.
Na het lezen van deze editie schreef ik de volgende ingezonden brief naar de redactie.

Provocatie

Allereerst een compliment voor jullie om Agnès Troublé te vragen als gastredacteur voor de DeLuxe editie van het NRC/Handelsblad

Uit het mooie interview met haar blijkt dat ze naast een ontwerper die prachtigedraagbare kleding ontwerpt ook een sterke mening heeft over obsceniteiten die plaats vinden in de modewereld en die een reactie kunnen veroorzaken in de samenleving. Haar voorbeeld van 1500 euro voor een tas, ‘en dat is voor veel mensen een maandsalaris’, vind ik een helder sein aan deze wereld. In het interview vervolgt Agnès Troublé haar uitspraak: 'Dat soort dingen laat mensen alleen maar dromen, en dat is gevaarlijk, want die dromen zijn onrealistisch. Het is pure provocatie. Het verbaast me niets dat jonge mensen auto's in de fik steken.
Twee pagina’s na dat interview zie ik een bladzijde over tassen met prijzen die beginnen bij 245 euro (Agnès b) en eindigen bij 5300 euro. Nu kun je natuurlijk zeggendaarmee laten we zien hoe de werkelijkheid in elkaar zit, maar dat lijkt mij persoonlijk een wat zwakke opvatting. Waarom geen uitgave gemaakt waarin de visie van gastredacteur/ ontwerper Agnès Troublé in zijn totaliteit in doorklinkt? Wat had ik graag een editie gezien met draagbare en betaalbare kleding, goed van kwaliteit en stijl, precies zoals haar kleding is, en zoals ik (en velen met mij) die graag dragen. Ook ik draag al jaren haar vest van sweatstof met drukknopen en haar gestreepte t-shirts. En niet te vergeten dat prachtige overhemd van bloemenstof dat ik jaren geleden kocht en graag 's zomers aanheb in een warm land of naar een feest, en waarover ik nog steeds complimenten krijg.

Niet alle lezers van NRC/Handelsblad zijn zo gefortuneerd dat ze de kleding en accessoires die jullie laten zien, kunnen betalen. Het blijven dromen voor het grootste deel van de bevolking. Gevaarlijke dromen, ik ben het daarin volledig met Agnès Troublé eens. Voor goede producten moet betaald worden, maar de 'Chanel zonnebril van acetaat met parels, prijs op aanvraag', een paar bladzijden verder, is een vorm van provocatie waar zij zich juist tegen verzet, en die had nu net niet in dit nummer opgenomen mogen worden.

Jan ter Heide

vrijdag 12 december 2014

Verbindingen maken

Gisteren begonnen mijn tweedejaarsleerlingen van de afdeling Mode Maatkleding met een bijzonder project. Ik had hen de opdracht gegeven kleding te ontwerpen voor vijf vrouwen die in een rolstoel zitten. Het project duurt tien weken. Bij de start waren de vijf rolstoel-dames aanwezig. Ze verschilden sterk in leeftijd. Ook de redenen waarom ze in een rolstoel zijn belandvarieerden:  van een hoge dwarslaesie, een linkszijdige verlamming door een hersenbloeding tot aangeboren spierafwijkingen. Het werd een bijzondere middag waarbij iedereen werd geraakt. 

Tijdens de voorstelronde zei mijn leerling Elissa dat ze het bijzonder en emotioneel vond om dit te mogen doen en dat ze door kleding te ontwerpen graag met mensen in contact wou komen. Later bekende ze dat ze even had moeten huilen op de gang.
Na de voorstelronde ging de groep in kleine groepjes uiteen om de vrouwen te vragen naar hun wensen. En die waren er. Kleding voor mensen die dagelijks in een rolstoel zitten, moet aan bepaalde eisen voldoen: bijvoorbeeld zachte stof, geen kontzakken, broeken hoger van achter dan van voor. Later namen de leerlingen zorgvuldig de maten op.

Ik liep ondertussen rond, luisterde en genoot. En ik realiseerde me dat ik iemand ben die graag verbindingen maakt. De dag daarvoor had ik de prachtige tentoonstelling 'The Future of Fashion is Now' gezien in museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam. Daar las ik het volgende statement van modeontwerper Tania Candiani


Dat kwam bij mij binnen. Ik moest eraan terug denken toen ik keek en luisterde naar mijn leerlingen en de vrouwen in hun rolstoelen. Ze maakten verbinding met elkaar. En ik had ervoor gezorgd dat ze dat konden doen


Verbindingen maken. Omstandigheden creëren die dat mogelijk maken. Dat kan ik. En dat is een richting waar ik aan denk in verband met mijn overstap.


donderdag 11 december 2014

Catch en Wildcard




Een paar weken geleden werd ik gebeld door Mieke Conijndirecteur van het Kunstenlab in Deventer. Vreemd genoeg had ik direct het idee waarover het zou gaan. Ze begon natuurlijk met ‘Hoe gaat het met je? Na een aantal gebruikelijke zinnen zei ik: ‘Ik heb het vermoeden waarover je belt. En ja, daar kwam de vraag: ‘Zou je het leuk vinden om de Wildcard te doen bij de volgende Catch-avond?’ 

Catch staat voor een avond waarop bedrijven en kunstenaars zich presenteren met twintig dia's in zes minuten en twintig seconden. Aan het einde krijgt iemand de Wildcard: twintig dia's die je van te voren niet hebt gezien en waarop je direct moet reageren. Ik besloot meteen om het te doen. Het leek me goed om mezelf in het middelpunt te plaatsen. Wat spanning en sensatie kon ik goed gebruiken. Daarnaast vind ik spreken in het openbaar niet heel eng. Bovendien had ik er zin in, zeker in het kader van mijn coach-gesprek van een aantal weken geleden:
Ga van de tweede naar de eerste plaats. Zet jezelf centraal was de boodschap.

De avond kwam.
Voor mij waren natuurlijk de andere deelnemers.
Sommigen waren goed. Anderen wat minder.
Ik voelde de spanning bij mezelf toenemen.
Toen werd ik aangekondigd. 
Mijn opwinding verdween toen ik het podium opstapte.
Natuurlijk had ik er van tevoren over nagedacht, 
maar waar kun je over nadenken? 
Moest ik beginnen met ‘Er was eens…’?
Bij het eerste beeld wist ik dat dat geen goed idee was. 
Ik besloot om gewoon maar te reageren. 
Vreemde beelden volgden elkaar in een razend tempo op.
Tom Sellick en Kim Il Sung in Hawaii-hemden.
Een kamer vol heuvels begroeid met gras. 
Een waterval uit een flat.
Een cirkel die net niet sloot.
En nog veel meer.
Bij sommige beelden wist ik niets goeds te zeggen.
Bij anderen hoorde ik gelach in de zaal, 
en wist ik dat ik raak geschoten had.
Ik probeerde een verband te zoeken, 
maar door de snelheid ging dat niet.
Later hoorde ik dat het over prints en vormen ging. 
Plotseling was het voorbij.
Ik zou het zo nog een keer doen, dacht ik na het applaus.
Daarna waren er omhelzingen van vrienden. 
Glazen wijn en mooie gesprekken.
Het heeft me goed gedaan.
En nu verder met het proces van verandering.

woensdag 3 december 2014

Weken niets geschreven





Al een paar weken niets geschreven.
Toch zijn er dingen gebeurd 
die het vermelden waard zijn.
Waarom schrijf ik dan niet?
Ik had toch het plan om op dit blog met grote regelmaat wat te publiceren?
Wat belemmert me?
Hoe vrij kan en wil ik schrijven?
Laat ik maar beginnen.

Inovember had ik een tweede gesprek bij De Schone Kleren Campagne. Het was een prettig en inhoudelijk gesprek. Ik kwam erachter dat ik veel weet over schone en minder schone kleren en dat ik mijn mening over de negatieve kanten van de kledingindustrie goed kan formuleren. Ik bood mijn diensten aan voor verbetering van de lessen op hun website. In december hoor ik of ze hierop willen ingaan. Die stap is gemaakt dus.

Een aantal weken geleden trof ik vriend/coach G. op een opening. Hij vroeg hoe hetproces gaat met mijn overstapplan en waar ik nu sta. Direct daar achteraan: ‘Ik ga twee coachgesprekken met je doen, want ik wil je graag helpen daar achter te komen.’ Ik zei direct ja en de afspraak werd gemaakt voor 12 november bij mij thuis.

Het werd een intensieve sessie van ruim twee uur. Stevig en confronterend, maar ook met begrip. Er werd een kruispunt op de tafel gelegd met een stip in het midden. Vier wegen kwamen uit op dat kruispunt. Waar kom ik vandaan? Waar wil ik heen? Wat kan ik? Welke weg moet eerst gegaan worden? Er kwamen woorden op die wegen. Woorden van mij.

De weken voor het gesprek had ik het gevoel dat iets in mij blokkeerde. Iets dat waarschijnlijk heel dichtbij lag, maar ik zag het niet en kon het niet vinden.
Tijdens de sessie ontdekte ik dat het inderdaad heel dichtbij washet werd een stevige maar ook liefdevolle confrontatie met de man met wie ik dertig jaar heb geleefd en die afgelopen jaar is overleden. Een lange periode heb ik mezelf niet centraal gesteld; door de omstandigheden kon ik dat ook niet. Maar nu wil en moet ik dat wel doen. Daar werd ik me van bewust. Ik wil het doorwerken en er iets van/over maken.
Dat betekent dat ik moet opruimen om verder te komen. Letterlijk en ook meer dan letterlijk. Mijn huis verder opruimen en er meer mijn eigen stempel op drukken. Dat ga ik de komende weken doen, en het hoeft niet meteen af. Het borrelt bij me vanbinnenVerandering kost tijd, en die moet ik hier voor nemen. Alleen dan kan er ruimte  ontstaan en zal de energie gaan stromen. Ik voel dat het klopt.




donderdag 30 oktober 2014

Social Media

Tumblr 15 Oktober 2014


















Ik blijf een fascinatie hebben voor Social Media.
Op Facebook, LinkedIn en Tumblr beweeg ik mij dagelijks.
De foto van de dag op Tumblr link ik naar Facebook.
Mijn blog gaat via Blogger, met een link naar LinkedIn en Facebook.
Ik ben daar in de loop van de jaren handig in geworden,
en het hoort bij mijn dagelijkse rituelen.
Soms doe ik er veel op, soms plaats ik maar één bericht.

Op mijn vorig bericht op mijn blog kreeg ik verschillende namen door van coaches

die mij wellicht wat verder zouden kunnen helpen in het proces.
Dat is bijzonder om te lezen, omdat je dan ook weet dat je 'volgers oftewel lezers'heb
die met mij meedenken en die hun ervaring met een coach willen delen.

Via Facebook kreeg ik de volgend opmerking van vriendin E. te lezen:

'Je noemt helemaal niet je kwaliteiten als kunstenaar.
Je hebt grote scheppende kracht en geweldige ideeën.'
En vriendin T. schreef: 'Ik wil je ook wijzen op je bindende kracht.'

Reacties krijgen is een cadeau.

Ze zetten me aan het denken en ze doen me goed.
Via deze weg wil ik mijn lezers daarvoor bedanken,
maar ik wil hen nu ook vragen om mijn blog te delen via hun contacten.
Het begrip 'delen' heeft voor mij veel waarde.
'Geven is krijgen en delen is vermenigvuldigen.'
Dat is al jaren een gezegde dat ik veel gebruik
en waar ik in mijn leven veel mee te maken heb gehad.

Ondertussen heb ik contact gezocht met een coach in Arnhem.

Ik wacht nu op haar antwoord.


maandag 27 oktober 2014

Denkwerk

Olafur Eliasson
Cold Wind Sphere (2012)
Centre Pompidou, Parijs





















Tot nu toe is in mijn blog veel te lezen over textiel.
Vriend G. zei: 'Betekent dat iets?'
Ja, het betekent natuurlijk dat ik een grote liefde heb voor textiel.
'Maar, is dat dan een richting?' vroeg hij.
'Of is er een andere richting die misschien wel leuker is?
Iets total anders, iets wat je nu nog niet weet?'

Wat kan en wil ik eigenlijk?
Waar sta ik op dit moment?
Onderschat ik mijn capaciteiten?
Moet ik 180 graden draaien?
Welke vragen moet ik mijzelf stellen?
In welke richtingen kan ik denken?

Ik voel goed dat ik weg wil.
De urgentie is er.
Ik wil graag loslaten en springen, hoe enerverend dat ook is.

Een paar weken geleden had ik een tweede gesprek bij Personeelszaken van mijn ROC.
We zetten een aantal capaciteiten van mij op een rijtje.
Hier is een begin.

- Ik heb twee HBO-opleidingen gevolgd met verschillende invalshoeken:
  sociaal cultureel werk en modeontwerp.
- Ik heb bijna 25 jaar onderwijservaring in het Mbo, met een doelgroep die niet 
  altijd makkelijk is.
- Ik heb diverse zaken gedaan naast het primaire onderwijsproces:
  internationale modeprojecten opgezet en gecoördineerd,
  een buitenlands stagebeleid ontwikkeld en uitgevoerd.
- Engels spreken en schrijven is geen enkel probleem.
- Ik ben altijd op zoek naar andere invalshoeken, vanuit mijn creatieve geest die op
  de juiste plek tot grote dingen in staat is.
  Nieuw en anders is voor mij een vanzelfsprekendheid.

Ja, zul je nu denken, dan zit je toch op de goede plek!
Nee, dat is nu niet meer het geval.
De uitdaging is weg aan het raken.
Het systeem van het huidige Mbo-modeonderwijs gaat een kant uit waarin voor 
mij te weinig uitdaging zit.
Dat is niet goed voor mij, maar ook niet voor collega's en leerlingen.

Ik denk na over coaching van buitenaf.
Niet om te weten wie ik ben, maar om te zorgen dat ik zicht op een andere baan krijg.
Een job-coach dus, die met mij een weg kan uitstippelen.
Om samen bijvoorbeeld een 360 graden scan te bespreken.

Maar waar vind ik een goede?
Het liefst een klein bureau met een geschikt iemand.
Vier of vijf gesprekken.
Kort en krachtig.

Iemand een idee?