dinsdag 21 november 2017

Week 12, Bericht 7


Acht weken niet geschreven. Acht weken waarin veel is gebeurd in positieve zin. Van een prachtig en inspirerend bezoek aan de Biënnale in Venetië tot heel hard borduren om het nieuwe kunstwerk van Evelien Verkerk en mij af te hebben voor de tentoonstelling Art Overijssel Proof! in de HeArtGallery in Hengelo. En over dat laatste gaat dit blog.

Een zachte witte wolk vol schuld en onschuld

In week 4 deed ik een oproep. Gevraagd: 100 procent witte, liefst oude zakdoeken met of zonder wit borduursel of randjes. 
Tot grote vreugde van Evelien Verkerk en mij kregen we een groot aantal zakdoeken opgestuurd. Ze kwamen onder andere van markten in Frankrijk, van vergeten zolders, uit kringloopwinkels en oude linnenkasten. Aan sommige zat een verhaal vast en in sommige zaten gaatjes. We kwamen uiteindelijk uit op zo’n 120 zakdoeken en daar waren we heel blij mee.
Met de zakdoeken, een symbool van troost en tranen, maakten we de installatie ‘De Onschuldigen’, waarmee we aandacht vragen voor alle aanslagen die er in de hele wereld sinds New York 9/11 zijn geweest. Tienduizenden onschuldige mensen vonden daarbij de dood. Ze waren op het verkeerde moment op de verkeerde plek.

Op internet vonden we een schokkende lijst waarop meer dan 400 aanslagen staan beschreven. Die ontstellende opsomming was ons uitgangspunt. We besloten om niet het aantal slachtoffers op de zakdoeken te borduren, alleen de plaats en de datum. Om toch verschil te maken in de aanslagen kozen we voor verschillende tinten grijs waarbij heel licht grijs aangeeft dat er weinig slachtoffers te betreuren zijn en zwart aangeeft dat er meer dan duizend mensen zijn omgekomen. Omdat aanslagen volkomen willekeurig worden gepleegd, zijn alle data door elkaar geborduurd.

Het was heftig om eraan te werken omdat achter elke plaatsnaam en datum schuldeloze mensen zitten zoals jij en ik: het had ons ook kunnen overkomen. Daarbij realiseerden we ons vaak wat het betekent om in het behoorlijk veilige Nederland te leven. Wat opviel was dat er, relatief gezien, in Europa en Amerika weinig aanslagen zijn geweest. De meeste aanslagen zijn gepleegd in Azië, Afrika en het Midden-Oosten. Een plaats als Bagdad of Mogadishu komt onthutsend vaak voor op de lijst en dus ook op onze zakdoeken.

Afgelopen woensdag togen we naar Hengelo, onder mijn arm een grote rol met daaromheen zakdoeken gewikkeld, onder de arm van Evelien twee grote vierkante platen waartussen haar zakdoeken zaten.
Natuurlijk hadden we een beeld hoe het eruit moest komen te zien. We hebben wel vaker een installatie opgebouwd, maar het is toch elke keer anders qua situatie. We besloten om eerst alles ‘proef’ te hangen en de zakdoeken met tape te bevestigen.


Al met al waren we daar bijna de hele dag mee zoet, want tijdens dit proces waren er een aantal veranderingen nodig om het totale beeld goed te krijgen. Het werd een zachte witte wolk vol schuld en onschuld, waar je onder door kunt lopen. Smetteloos, zonder ook maar één bloedspat. Een hommage aan al die mensen die van het ene moment op het andere niet meer door mochten met leven.

Zaterdag moesten we terug om de installatie af te maken. De zakdoeken moesten worden vastgezet; door ze vast te naaien in de draad zouden ze niet gaan verschuiven. Een heel precies werk wat ons de hele dag kostte. Toen we de laatste steek hadden gezet en de laatste lijn weer hing, waren we blij met het resultaat. Blij? Kan dat bij zo’n aangrijpende thematiek? Ja, dat kan. We hebben geprobeerd vorm te geven aan wat ons en veel, veel anderen heftig emotioneert.



De opening zondagmiddag 19 november was druk bezocht. Vrienden en oud-collega’s kwamen kijken. Er werd goed en veel gereageerd op ons werk. ‘Geraakt’ en ‘ontroerend’ waren woorden die vaak vielen. En ook ‘wat prachtig uitgevoerd’. Ook op Facebook kwamen bewogen reacties los toen er foto’s werden geplaatst.
Vandaag, twee dagen na de opening zit ik nog na te denken over mogelijkheden om het werk ook op andere plekken te exposeren.




Dank aan Henriette Tavernier van Art Overijssel Proof!, die zo hard heeft gewerkt om de 
prachtige tentoonstelling voor elkaar te krijgen. Dank ook aan alle vrijwilligers (en speciaal aan Wil Kuipers die er zaterdagmorgen was om voor ons de deur open te doen) van de HeArtGallery die alle kunstenaars ondersteunden bij het ophangen en uitlichten.
En natuurlijk ook veel dank aan Evelien Verkerk waarmee het werken, ondanks dat we jaren niets meer samen hadden gemaakt, weer als van ouds ging.

De tentoonstelling Art Overijssel Proof! is te zien t/m 10 december 2017.

HeArtGallery
Drienerstraat 35
7551HK Hengelo

Openingtijden: 
woensdag, vrijdag en zondag 13.00 - 17.00 uur
donderdag 13.00 - 19.00 uur
zaterdag 12.00 - 17.00 uur


donderdag 28 september 2017

Week 4, bericht 6



Afgelopen maandag was ik modefotograaf op basisschool Laterna Magica op IJburg, Amsterdam.

Een tijdje geleden werd ik gebeld door de directeur van de Stichting Kunsteducatie De Rode Loper op School. Zij bieden basisscholen in Amsterdam oost kunsteducatieprojecten aan. Francesca Vonck ontwikkelde daar het programma ‘Mode maken met schaar en tape’. Onder haar leiding maken leerlingen van afgedankte kledingstukken nieuwe mode en ze worden daarna gefotografeerd. Ik kreeg de vraag of ik foto’s wilde maken van de kinderen in hun nieuwe ontwerpen en ik zei natuurlijk ja.

Omdat ik graag wou zien hoe het project in elkaar zit, was ik ook bij de eerste les aanwezig. De groep bestond uit leerlingen uit verschillende klassen van groep vijf tot en met acht. De kinderen kregen beelden te zien van verschillende vormen van kleding; modeontwerpers Victor en Rolf bleken een grote inspiratiebron te zijn. In kleine oefenopdrachten werd gespeeld word met verschillende aspecten zoals volume, a-symmetrie, vergroting, verkleining, versmalling.

In de tweede les gingen de leerlingen in tweetallen aan het werk; het ene kind was ontwerper, de andere het model. Dat gebeurde met veel energie, creativiteit en enthousiasme. De modeshoot vond buiten plaats.

Wat mij opviel was dat de kinderen er direct ingingen. Geen gesputter of tegenwerking. Niemand vond het gek vond om er zo uit te zien. Ook de jongens deden volop mee. Ineens ben je een prinses of een stoere held. Een jongen zei na afloop: ‘Ik dacht dat mode alleen voor meisjes was, maar dat is niet zo!’

Ik vond het heel bijzonder om hen te fotograferen. Sommige leerlingen hadden totaal geen aanwijzingen nodig en gingen meteen in geweldige poses staan. Ik denk dat het kwam omdat de sfeer zo vanzelfsprekend was dat je jezelf kon zijn.

De samenwerking met Francesca Vonck ging fantastisch. Zij vindt het fijn dat ik er ben en voor mij is het fotograferen van kinderen een nieuwe en leuke ervaring. In 2018 staan er nog een aantal lessen gepland waarvoor ik ook gevraagd ben.


maandag 25 september 2017

Week 4, bericht 5


Vorige week vrijdag had ik een werkafspraak met Evelien Verkerk. Met haar vormde ik jarenlang het kunstenaarsduo ´terheideverkerk´. We hadden tentoonstellingen in binnen- en buitenland (onder andere in Zwolle, Nijmegen, Gouda, Sibiu en Ahaus). Ons werk van al die tijd is te zien op: www.werkvanterheideverkerk.nl

De afgelopen jaren viel die samenwerking stil. Ik ging door een zware periode in mijn leven en ook bij Evelien waren er drastische veranderingen. We zegden ons atelier in Deventer op. Ondanks deze verwijdering in het werk hebben we privé al die jaren intensief contact gehouden. Er was geen ruzie of conflict. Soms miste ik het samenwerken als kunstenaarsduo wel, maar zoals dat gaat in het leven, ook dat gevoel verdween, al dook het af en toe even op.

Ik ben nog altijd met textiel bezig; dat is nu eenmaal een levenslange liefde van me. Samen met Jos maakte ik twee werken voor exposities waarbij hij de tekst schreef en ik die daarna borduurde. 


Ook volgde ik het afgelopen voorjaar nog een textielcursus  bij de DIY Textile School in Amsterdam. Ik kreeg er opdrachten die ik deels uitvoerde als er tijd was. In juni verhuisde ik naar Amsterdam en natuurlijk ging al mijn textiel materiaal mee. Het zit in dozen die nog uitgepakt moeten worden, maar ik weet het te vinden.

In mijn vakantie deze zomer kreeg ik een mail van Evelien Verkerk waarin stond dat we waren uitgenodigd deel te nemen aan de tentoonstelling Artoverijssel Proof!, in de HeArtGalleryin Hengelo van 19 november t/m 10 december 2017. Ik moest er even over nadenken, maar besloot al snel dat dit een uitgelezen mogelijkheid was om weer samen met haar een werk te maken. Ja dus, en ik en wij hebben er zin in!

Afgelopen vrijdag hebben we ideeën besproken en wonderwel ging het als vanouds. Na een paar uur waren we eruit. Als materiaal gaan we witte zakdoeken gebruiken. Wat we daarmee gaan doen, blijft nog geheim. Het resultaat zal te zien zijn op de expositie in Hengelo. In elk geval is het veel werk, maar dat zijn we gewend: ons werkwijze kostte altijd al veel tijd.

Omdat we veel witte zakdoeken nodig hebben doe ik ook hier een oproep.

Gevraagd: 100% witte, liefst oude zakdoeken met of zonder wit borduursel of randjes. 

Eventuele porto vergoeden we natuurlijk. Als je zakdoeken voor ons hebt, stuur ons dan een bericht via LinkedIn of Facebook. Bij voorbaat dank.


Week 12, Bericht 7

Acht weken niet geschreven. Acht weken waarin veel is gebeurd in positieve zin. Van een prachtig en inspirerend bezoek aan de Biënnale ...