Bericht 17

Vorige week deed ik samen met collega Dirk-Jan Kortschot aka De Hoedenmaker de beoordeling van de derdejaars voor de vakken textielvormgeving en hoeden maken. En druk zijn ze geweest, de twaalf leerlingen die de opleiding ‘creatief vakman textiel’ volgen op SintLucas in Boxtel. De opdracht bestond uit het ontwikkelen van een textielcollectie en het maken van een hoed naar aanleiding van die collectie. Natuurlijk was er de gebruikelijke spanning bij de leerlingen. Heel logisch is als je je werk moet presenteren op een professionele manier.

Feedback geven en krijgen is een onderdeel van het programma en mij viel weer eens op hoe duidelijk ze dat naar elkaar deden als er een presentatie was geweest. Altijd vanuit een opbouwende en positieve gedachte.  Als dat is gebeurd,  kan de docent zijn mening zeggen en die is vaak een vervolg op de opmerkingen die al gegeven zijn.

Voor mij was het een groot feest om de afgelopen twee periodes aan deze klas les te geven. Textiel is uiteindelijk mijn grote liefde, meer nog dan mode heb ik de laatste jaren gemerkt. Ik had mooie, heldere en soms indringende gesprekken met ze tijdens het proces. De energie die er op bepaald momenten in het klaslokaal hing,  was aanstekelijk en vandaaruit ontstonden prachtige producten.
Inspirerend was het zeker, en niet alleen voor hen!

Zo ontwierp Laura Knüwer vanuit het modelabel ‘Min Wu’ een collectie waarbij kleurverloop en insnijdingen de uitgangspunten waren. Dit resulteerde in een hoed gemaakt van een plaat beschilderd foam die door insnijdingen en een 

draaiing de uiteindelijke vorm kreeg.

De collectie ‘Plato’s Atlantis’ van Alexander McQueen uit 2010 was voor Eveline van Dael het uitgangspunt om een collectie te ontwerpen waarin pailletten een grote hoofdrol spelen.

Lotte Kuilboer ontwierp voor het modelabel ‘Rodarte’ de collectie ‘QingTing’ waarbij vleugels van de libelle het uitgangpunt waren. Ze liet een vleugel laseren en plaatste deze op een ‘oog’ wat een bijzondere hoed opleverde.

Als verrassing kreeg ik van haar een kleine libellevleugel die ze ook als proef  had laten maken en die ik erg mooi vind. De vleugel hangt nu voor het raam van mijn werkkamer.

Een mooi aandenken aan een prachtige tijd waar ik erg van heb genoten.

Bericht 13

Na lang nagedacht te hebben en na een goed coaching gesprek heb ik het besluit genomen om voor mijzelf te gaan beginnen:  ZZP-er voor de klussen waar ik mee bezig wil zijn, naast mijn tijdelijke baan bij SintLucas.

Ik meldde me digitaal bij de Kamer van Koophandel en afgelopen donderdag kon ik me inschrijven in dat grote gebouw aan het IJ. Een jonge vrouw deed de inschrijving . Ze las mijn geboortedatum en  zei ze dat dat een goede dag was. ‘Ben jij soms ook op zeven augustus jarig?’ vroeg ik. ‘Ja’, antwoorde ze met een lach. Zij dertig jaar en ik bijna zestig. Een mooier begin van mijn inschrijving kon ik me niet voorstellen. En dat ook nog op Internationale Vrouwendag.

Bij het horen van de naam van mijn bedrijf ‘Overstap’ zei ze direct dat dat een probleem kon worden. Als er meer bedrijven zijn die zo heten, is dat moeilijk. Dat had ik ook al gezien toen ik naar een domeinnaam zocht. Overstap.nl was namelijk weg.

Een andere naam dus. ‘Overstapper’ dacht ik in een flits, en die heb ik nu als (voorlopige) naam.

Voor ontwikkeling van strategieën, vormgeven en begeleiden van projecten op het gebied van onderwijs, textiel, mode en beeldende kunst. De naam is altijd te veranderen en nieuwe naamkaartjes laten maken is ook niet zo moeilijk. Ik wil een korte en heldere naam die over beweging gaat: van A naar B en verder. Nog even verder denken,  maar ideeën zijn natuurlijk altijd welkom.

Voor de rest ging alles snel en overzichtelijk.  

Mijn inschrijving valt onder: Organisatie-adviesbureaus en Dienstverlening voor het onderwijs. 

Dan was er de aanmelding bij de belastingdienst en de aanvraag van mijn btw-nummer. Ik betaalde en kreeg een map mee met info en papieren.

Dat was alles.

Het regende toen ik buitenkwam. Ik liep naar de metro door de prachtig betegelde fietstunnel waar een geweldig groots zeevaarttafereel te zien is. Hijs de zeilen!,  dacht ik, en met volle kracht vooruit! 

Thuis dronken we een fles pro secco.

Bericht 11

Gisteren had ik mijn eerste lesdag als docent textielvormgeving aan de opleiding creatief vakman textiel van het MBO SintLucas in Boxtel. Zonder zenuwen en met twee tassen vol boeken en stoffen en met een gevoel van ‘ik heb er zin in’, nam ik de trein naar Boxtel.

Het gebouw waar ik lesgeef, is een combinatie van oudbouw waartegen een nieuw ontwerp is gezet met een prachtig dak van leistenen. 

Binnen val je van de ene in de andere verbazing. Zo staat er bij de ingang eersterangs meubilair van Eames voor de leerlingen.

Mijn lokaal op de tweede verdieping is vol licht. 

Daarnaast is het atelier waar onder andere de hoedenlessen plaatsvinden.

De les begon om negen uur en op één na was de klas van twaalf leerlingen compleet. Ik begon natuurlijk met wat over mijzelf te vertellen en daarna zei elke leerling wat over de school/stage en wat ze ervan vonden. Dit alles gebeurde uitgebreid en ik kreeg bij niemand het gevoel dat ze het vervelend vonden om iets over zichzelf te vertellen.

De opdracht die ze moesten doen, ging over een print die op jeans geëtst kan worden. Die lap stof wordt daarna gebruikt om een pet van te maken. Een doorlopende lijn dus, waar ik erg van houd omdat leerlingen dan verbanden zien. Om hen te inspireren had ik een stel boeken, onder andere over indigo, meegenomen en een aantal lappen ‘blauwdruk’ uit Slowakije.

Al gauw merkte ik dat er interesse was, maar ook dat ze al veel wisten. Daar kom je achter tijdens zo’n eerste les. Het was voor mij heerlijk om mijn kennis en liefde voor textiel met hen te delen.

Daarna ging iedereen hard aan het werk. Er werd gezocht naar uitgangspunten en beeldmateriaal voor een moodboard. 

Tussendoor besprak ik met elke leerling de voortgang en aan het einde van de dag was voor bijna iedereen duidelijk waarmee ze verder gaan. De dag van negen uur tot half vijf uur was voorbij gevlogen.

Wat me direct opviel, was dat er geen gedoe met mobieltjes was. Niemand appte tijdens de les of zat op de laptop stiekem filmpjes te bekijken. Er was aandacht voor de opdracht en iedereen had zin om aan de slag te gaan. Ook merkte ik dat mijn kritiek en/of vragen gewaardeerd werden en niet gezien werden als aanval.

Duidelijk was ook dat de leerlingen weten wat ontwerpen is en dat dat niet het doen is wat je al had bedacht.  ‘Dat mogen wij niet!’, zei een leerling, ‘dan kom je nooit verder.’

Zelf merkte ik dat dit soort docentschap bij mij hoort en mij past. Dat is een groot verschil met hoe ik het lesgeven de afgelopen jaren heb ervaren.

Volgende week is het vakantie en de week daarna is de tweede lesdag, waar ik nu al naar uitkijk.