Bericht 15

De afgelopen maanden ben ik samen met Mechtild Kets bezig geweest om een workshop te ontwikkelen rond het thema ‘circulaire economie in relatie tot mode en textiel’. We waren gevraagd door de BMA (Branchevereniging van Mode Ambachten)om deze workshop uit te voeren tijdens het European Master Tailor Congres in het Hotel Inntel in Zaandam. Deelnemers kwamen uit Taiwan, Duitsland, Finland, Oostenrijk, Zwitserland en Nederland. De voertaal was Duits met vertaling naar het Engels.

‘Minder produceren, meer waarde toevoegen’ was de titel van de workshop die we afgelopen vrijdag gaven aan de 110 Internationale deelnemers van het congres. Ons doel was om te inspireren tot een andere benadering en op een actieve manier te laten ervaren wat mogelijk is. Hoe kunnen we samen ons vakgebied veranderen en de CO2 footprint van de mode-industrie drastisch verkleinen? Consumenten willen- terecht- steeds vaker weten waar een kledingstuk vandaan komt, en hoe het is gemaakt. Daar ligt een grote kans voor kleermakers, coupeuses en modevakscholen! Om diezelfde consument te overtuigen dat niet de prijs bepalend is, maar de waarde van een goed kledingstuk!

Vooraf was gevraagd om een lievelingsstuk textiel mee te nemen en op een label te schrijven waarom dit een belangrijk stuk is. Er kwam een grote diversiteit aan textiel binnen. Dit werd gepresenteerd als een expositie in de ruimte waar de lezingen plaats vonden. De verhalen die verteld werden tijdens de presentatie waren van een grote betrokkenheid. Er ontstonden mooie interviews toen we een aantal deelnemers naar voren vroegen.

Zo hingen er een paar honderd jaar oude gehaakte handschoenen gedragen door opeenvolgende generaties vrouwen in een familie.

 

Een eerste proefmodel (toile) waarop de maakster heel trots was en waardoor ze zeker wist dat ze haar passie had gevonden.

 

Een lange grijze wollen jas bleek jaren geleden gepresenteerd te zijn als meesterstuk en had het gebracht tot een foto in het tijdschrift ‘Rundschau’. 

Mijn inzending hiervoor was een witte wollen Afghaanse muts die ik heb gekregen van oud leerling Nahad waar binnenin een voering zat die gemaakt was van kleding uit het ziekenhuis in Vejle (Denemarken). 

Mechtild haar inzending was haar doopjurk die eerst de bruidsjurk van haar moeder was geweest, vervolgens de bekleding van de wieg en deels voor de doopjurk.

Het meest verre stuk kwam van de delegatie uit Taiwan die een kleurrijke handgeweven wollen shawl mee hadden genomen waarin veel symbolen te lezen waren.

Het was een goed begin waardoor de deelnemers allemaal betrokken werden in het grote verhaal wat we wilden vertellen.

Na een korte film waarin de ander kant n.l. de sterk vervuilende kant van de mode-industrie te zien was presenteerden wij alternatieven in een wervelende en inspirerende dia presentatie waarin we voorbeelden lieten zien hoe je waarde aan een kledingstuk kunt toevoegen. 

Een mooi voorbeeld hiervan is het colbert van het Berlijnse ontwerpduo SchmidtTakahashi die een trui op een prachtig manier verwerken in een colbert.

De Japanse ontwerper Junya Watanabe maakte deze jurk van oude jeans. Je kunt je voorstellen dat in elk deel wat gebruikt is een verhaal van de drager/draagster van de jeans zit.

Na de presentatie die met veel enthousiasme ontvangen werd was het tijd voor de deelnemers om zelf aan de slag te gaan met ideeën. Daarvoor waren er in de ruimte een groot aantal met gedoneerde stoffen gevulde boxen gezet.

Aan een kledingrek hingen oude kledingstukken en een groot aantal van ongebleekt katoen gemaakte tunieken in verschillende maten. De tunieken waren natuurlijk met liefde gemaakt door een aantal leden van de BMA.  

Deze zouden dienst gaan doen als ‘schetsboek’ waarop geëxperimenteerd kon worden met stoffen en delen van kledingstukken om zo tot een eerste verkenning te komen naar anders denken en doen. In groepen van vijf ging men aan de slag waarbij een deelnemer model was en de anderen samen een outfit moesten construeren op de tuniek.

Alles was daarbij geoorloofd. Er was direct enthousiasme, actie en beweging in de ruimte. De ‘makers’ gingen aan de slag. Tunieken werden aangetrokken.

De boxen met stoffen werden doorzocht en kledingstukken werden meegenomen.

Mouwen van overhemden werden afgeknipt en stoffen werden verknipt. Er werd handmatig genaaid en gespeld waarbij natuurlijk een doos spelden op de vloer viel.

Kragen ontstonden vanuit moulage waarbij te zien was dat er veel kennis in huis was bij de deelnemers.

Een overhemd werd omgekeerd aangetrokken en vandaar uit ontstond een nieuw idee.

 Er werd geknipt.

Er werd gescheurd.

Er werd gelachen en plezier gemaakt.

Omdat ook samenwerken een onderdeel was ontstonden er mooie overlegsituaties waarbij men gezamenlijk tot een oplossing moest komen.

Energie denderde door de zaal waarbij er ook erg hard gewerkt werd. Na 45 minuten was het tijd om de eindresultaten te bekijken wat een zeer vrolijk fotomoment gaf.

Daarna kregen de deelnemers te horen dat het kledingstuk afgemaakt dient te worden en zo mee gaat doen aan een wedstrijd georganiseerd door de BMA waarbij de resultaten geshowd zullen worden op de technische vakdag van de BMA op 17 november.

Daarop kwamen enthousiaste reacties en we kunnen er vanuit gaan dat er kledingstukken ingeleverd zullen worden. 

Na de workshop ging het direct door met de beurs waarop Mechtild haar ‘printing on demand stoffen’ van haar merk Kets Design liet zien en verkocht.

 

Daarnaast hadden we een deel ingeruimd hadden voor de prachtige stoffen van het bedrijf Ecological Textiles uit Roermond.

 

Het was een geweldige ervaring voor ons om onze ideeën voor zo'n groot en bijzonder publiek te presenteren.

We kregen heel veel positieve reacties en vragen over onze workshop en gaan aan de slag om het nog op andere plekken te doen.

Dit omdat we denken dat we zo een deel kunnen bijdragen aan een zeer noodzakelijke verandering van denken binnen de kledingindustrie. 

Klik op deze LINK om meer foto's te zien.

Bericht 12

Rondom Textiel Deel 2.

‘Hoe komt het toch dat jij zo geïnteresseerd bent in textiel?’ Die vraag werd me laatst gesteld.

Daar is een simpel antwoord op te geven: ik kreeg die grote belangstelling mee van mijn moeder.

Als jonge jongen keek ik met bewondering naar haar vaardige handen. Ze kon veel in mijn beleving: truien breien, broeken en shirts naaien, pannenlappen haken en zelfs de voorluifel van de caravan dichtmaken door er banen stof en ritsen in te zetten.

Stoffen voor kleding kocht ze op de markt waar ze haar vaste kramen had. Hier badstof voor een badjas en daar bij een andere kraam corduroy voor een hip safari pak. Voor duurdere stoffen ging ze soms naar stoffenwinkel Voerknecht in het centrum van Zutphen. Dat was een deftige winkel met wanden vol prachtige stoffen en dames in jasschorten die achter de kniptafels stonden en hielpen met keuzes maken.

Het meeste wat mijn moeder maakte, was praktisch van aard; heel af en toe liet ze haar fantasie de vrije loop. Die inspiratie hiervoor kwam door cursussen, via het tijdschrift Ariadne en door aanschaf (omstreeks 1975) van de cursus: ‘Het Komplete Handwerken’. Een serie van drie mappen waarin alles over textiele technieken was te vinden. Onder leiding van Henriette Beukers en Mary Storteboom kwam deze uitgave tot stand. De vormgeving was in handen van haar man Henk Beukers.

Wat bijzonder is dat er veel goede achtergrondinformatie in te vinden is en dat deze informatie toegepast is in allerlei ontwerpen.

Ik heb de drie mappen in mijn bezit en als ik iets wil weten over een bepaalde techniek kan ik het er bijna altijd in vinden. Af en  toe zijn de mappen nog te vinden in kringloopwinkels en je kunt ze dan vaak voor heel weinig aanschaffen.

Je zou kunnen zeggen dat het werk van Henriette Beukers veel invloed heeft en heeft gehad in mijn leven.  

Tijdens een poëziepresentatie in het Rosa Spier huis in Laren op zondag 4 februari zag ik in het bewoners-publiek Henriette Beukers zitten. Tenminste, ik dacht ze het was en toen ik haar aansprak, bleek ze het ook te zijn.

We raakten in gesprek over de twee uitgaves 'Rondom textiel', Henriette Beukers vertelt over haar verzameling’, die bij uitgeverij Beukers en Beukers zijn uitgekomen en over deel drie dat er misschien ook nog gaat komen. 

Ook dat zijn weer van die geweldige informatieve boeken met veel beeldmateriaal waar je als textielliefhebber van smult.

Hoe verrassend is het om een kijkje te krijgen in een bijzondere textielverzameling die gedurende een leven is opgebouwd! Ik vertelde haar hoe belangrijk ze voor mij is geweest en nog steeds is. Dat vond ze natuurlijk leuk om te horen. Binnenkort ga ik naar haar toe om het gesprek voort te zetten en om de twee boeken te laten signeren.

Ook tijdens mijn studie modevormgeving aan de Kunstacademie in Arnhem werd me duidelijk wat textiel voor mij betekent. Textiel in de vorm van kleding is je tweede huid en textiel in je interieur je derde huid. Experimenten met textiel waren altijd een onderdeel van mijn ontwerpen. Ik verfde Vlisco stoffen over, zeefdrukte labels voor mijn eindcollectie, borduurde met hand en machine en kwam zo tot mijn eigen vormtaal.

Workshop Grand Teints, Textielfabrique

Textiel blijft een groot en belangrijk deel van mijn interesse. Ik volgde afgelopen jaren workshops verven met indigo;  binnenkort ga ik een twee daagse Masterclass Blockprint onder leiding van Nathalie Cassée (Kashmir Heritage) volgen in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Daar verheug ik me enorm op en ik ben benieuwd met wat voor ideeën en resultaat ik thuiskom.

Met deze liefde voor textiel heb ik altijd les gegeven op modeopleidingen. Nu doe ik dat tijdelijk op de opleiding Creatief Vakman Textiel, Vormgeven & Ambacht bij SintLucas in Boxtel. Naast dit lesgeven bereid ik samen met Mechtild Kets een grote workshop voor die we gaan geven aan alle deelnemers van het EMTC 2018 congres, georganiseerd door BMA in Zaandam. Ook in deze workshop staat textiel centraal.

En er zijn nog meer plannen in ontwikkeling en contacten in het werkveld die te maken hebben met mijn grote liefde.