Bericht 16

Afgelopen vrijdagavond presenteerde ik mijn ‘Overstap’ tijdens een Catch-avond in het Kunstenlab in Deventer.  Catch is een verrassende en dynamische avond vol leuke, opvallende en interessante sprekers van binnen en buiten Deventer die zich presenteren aan de hand van twintig afbeeldingen in zes minuten en veertig  seconden. Het dwingende format van twintig slides van elk twintig seconden zorgt ervoor dat de presentaties catchy, creatief en to-the-point zijn, en soms ook hilarisch.

Creatieve professionals met bijzondere verhalen en vernieuwende concepten krijgen het podium. Iedere spreker licht een tipje van de sluier op van zijn of haar fascinaties, inspiratiebronnen en drive. Juist die elementen zorgen voor een klik met de  toeschouwers. Deelnemers en een groot deel van het publiek  komen uit de wereld van design, architectuur, fotografie, kunst, muziek en andere creatieve gebieden.

Vrijdagavond gingen de presentaties onder andere over:

- lichtontwerpen voor popconcerten (lichtontwerper Freek Ros)

- oude boeken en de waarde daarvan (conservator Atheneumbibliotheek Suzan 
  Folkerts)

- grafisch vormgeving met de hand en met de  computer (grafisch ontwerper 
  Astrid Janse)

- kunst in de gemeenschap  van een klein Zwitsers dorp (beeldend kunstenaar  
  Curdin Tones)

- fotografie en zang (fotograaf Femke Teussink)

Ik beet het  spits af van de avond en vertelde over het hoe en waarom van mijn Overstap met als titel: ‘Van de IJssel naar de Amstel’. Alles wat belangrijk voor me is en was, kwam als beeld voorbij:

Niet bang zijn om een stap te zetten.

Mijn liefde voor textiel die al jong is begonnen.

Mijn werk in het onderwijs en als beeldend kunstenaar.

Mijn grote wens om een tentoonstelling samen te stellen van dierbare kledingstukken die vluchtelingen meenamen op hun vlucht uit het land waar ze weg moesten.

Mijn fotoblog Getting Grip waarop ik dagelijks een foto zet.

Mijn persoonlijke ervaringen rondom dood, liefde en poëzie.

Mijn blog Overstap waarin ik mijn verandering naar een nieuwe werksituatie beschrijf.

De vervuilende kledingindustrie en de veranderingen die daar noodzakelijk zijn.

Mijn Catch eindigde met mijn visitekaartje en mijn opvatting dat je mee moet met de stroom die leven heet, dat je soms radicale stappen moet zetten om verder te komen, en dat dat  veel kan opleveren.

Natuurlijk voelde ik me wat gespannen aan het begin, maar ik vertelde mijn verhaal vol enthousiasme. In de pauze en na afloop kreeg ik positieve reacties en ontstonden er mooie gesprekken.

De Catch-avonden die ik als bezoeker heb bezocht,  waren altijd vol inspiratie en ze gaven me stof tot nadenken. Ik vraag me af of iets dergelijks in Amsterdam gebeurt? Misschien een idee om op door te denken? En dan natuurlijk het liefst samen met een groep enthousiaste mensen.

 

Catch en Wildcard

Een paar weken geleden werd ik gebeld door Mieke Conijn, directeur van het Kunstenlab in Deventer. Vreemd genoeg had ik direct het idee waarover het zou gaan. Ze begon natuurlijk met ‘Hoe gaat het met je?’ Na een aantal gebruikelijke zinnen zei ik: ‘Ik heb het vermoeden waarover je belt.’ En ja, daar kwam de vraag: ‘Zou je het leuk vinden om de Wildcard te doen bij de volgende Catch-avond?’ 

Catch staat voor een avond waarop bedrijven en kunstenaars zich presenteren met twintig dia's in zes minuten en twintig seconden. Aan het einde krijgt iemand de Wildcard: twintig dia's die je van te voren niet hebt gezien en waarop je direct moet reageren. Ik besloot meteen om het te doen. Het leek me goed om mezelf in het middelpunt te plaatsen. Wat spanning en sensatie kon ik goed gebruiken. Daarnaast vind ik spreken in het openbaar niet heel eng. Bovendien had ik er zin in, zeker in het kader van mijn coach-gesprek van een aantal weken geleden:

Ga van de tweede naar de eerste plaats. Zet jezelf centraal was de boodschap.

De avond kwam.
Voor mij waren natuurlijk de andere deelnemers.
Sommigen waren goed. Anderen wat minder.
Ik voelde de spanning bij mezelf toenemen.
Toen werd ik aangekondigd. 

Mijn opwinding verdween toen ik het podium opstapte.
Natuurlijk had ik er van tevoren over nagedacht, 

maar waar kun je over nadenken? 
Moest ik beginnen met ‘Er was eens…’?

Bij het eerste beeld wist ik dat dat geen goed idee was. 

Ik besloot om gewoon maar te reageren. 
Vreemde beelden volgden elkaar in een razend tempo op.

Tom Sellick en Kim Il Sung in Hawaii-hemden.
Een kamer vol heuvels begroeid met gras. 
Een waterval uit een flat.
Een cirkel die net niet sloot.
En nog veel meer.
Bij sommige beelden wist ik niets goeds te zeggen.
Bij anderen hoorde ik gelach in de zaal, 

en wist ik dat ik raak geschoten had.
Ik probeerde een verband te zoeken, 

maar door de snelheid ging dat niet.
Later hoorde ik dat het over prints en vormen ging. 
Plotseling was het voorbij.
Ik zou het zo nog een keer doen, dacht ik na het applaus.

Daarna waren er omhelzingen van vrienden. 

Glazen wijn en mooie gesprekken.
Het heeft me goed gedaan.
En nu verder met het proces van verandering.